Dorsz jest to ryba bałtycka i atlantycka. Przeciętna długość ciała dorsza żyjącego w Bałtyku wynosi od 30 cm do 70 cm. Przeciętny ciężar dorsza to 0,8 kg ? 2 kg, a maksymalny może wynosić nawet 40 kg. Dorsz bałtycki występuje w rejonach od Cieśnin Duńskich do Zatoki Botnickiej. Dorsze bałtyckie są to ryby niemigrujące. Dorsz wytrzymuje różny stopień zasolenia wody. Jednak istnieją obszary w Bałtyku, na przykład Zatoka Botnicka, w których z powodu niskiego zasolenia dorsz nie występuje. Temperatury optymalne dla życia i rozrodu dorszy to od 2°C do 7°C. Młode dorsze występują w płytkich, przybrzeżnych wodach, a osobniki dorosłe przebywają na otwartym morzu. Najczęściej dorsz przebywa na głębokości 220 metrów, ale czasem schodzi nawet na głębokość 600 metrów. Dorsz zazwyczaj żeruje przy dnie, ale czasem też w toni. Dorsz jest bardzo licznie poławiany przez floty rybackie państw Unii Europejskiej. Polskie rybołówstwo osiąga najlepsze wyniki połowów dorsza ze wszystkich krajów nadbałtyckich. Przybywa ofert na wędkarskie połowy dorsza w Bałtyku.

Tarło dorsza bałtyckiego odbywa się w głębokich wodach głębi bornholmskiej, gdyż zasolenie wody w tym rejonie jest wystarczające aby sprostać oczekiwaniom jakie stawia biologia dorsza. Samica dorsza bałtyckiego dojrzałość płciową osiąga pomiędzy 3 a 4 rokiem życia, samiec natomiast średnio o rok wcześniej. Samica składa od 1 do 9 milionów jaj, które swobodnie unoszą się w wodzie. Nasilenie tego cyklu trwa pomiędzy kwietniem a czerwcem. Po około 16-20 dniach wylęgają się larwy o długości ok. 4 mm, po kwartale młode dorsze mają już rozmiar około 3-6 cm i rozpoczynają przydenny tryb życia, migrując na płytkie wody gdzie odżywiają się bezkręgowcami.

Szprot występuję w wodach otwartych Morza Bałtyckiego. W lecie przebywa na głębokości 10 m ? 50 m, a zimą na głębokości do około 150 metrów. Zawartość tłuszczu w mięsie tej ryby to 12% i jest źródłem różnych witamin. Szprot jest to mała ryba z rodziny śledziowatych. Osiąga długość zależnie od środowiska oraz podgatunku od 10 cm do 20 cm. Szprot wyglądem przypomina młodego śledzia. Cechą szczególną tej ryby jest szorstka krawędź brzucha. Ciało szprota pokryte jest srebrnymi łuskami, które są niebieskawe na grzbiecie. Rozród szprota odbywa się wiosną i na początku lata. Samica składa do 40 000 ziaren ikry, a młode wykluwają się już po 3-4 dniach. Samica składa ikrę w 8, lub 9 porcjach (rzutach). Jaja są o średnicy od 0,8 mm do 1,5 mm i unoszą się swobodnie w wodzie. Ich liczba na jedną rybę wynosi od 6.000 do 10.000 sztuk. Szproty żyją w stadach. W czasie dnia stado tych ryb przebywa w okolicy dna morza, a nocą przenosi się w kierunku powierzchni wody. Wtedy struktura stada ryb rozluźnia się. Ikra jest składana w okolicy wybrzeża, na głębokości od 10 m do 20 m, od końca zimy aż do początków lata. Szprot jest bardzo często wykorzystywany w przetwórstwie rybnym. Połowy szprota, śledzia i dorsza są to największe połowy na Morzu Bałtyckim.


Płastuga (Flądra) jest to ryba bałtycka, która w czasie dnia jest zakopana w piasku, a żeruje intensywnie, kiedy zapada zmrok. Podczas zachodu słońca płastugi gromadnie płyną w stronę brzegu morza, a tam zjadają dużo ikry, skorupiaków, pierścienic i małych rybek. Flądry odżywiają się najczęściej ikrą ryb, małżami i owadami. Flądry charakteryzują się asymetryczną budową ciała. Dorosłe ryby bardzo dużo czasu przebywają na dnie morza, na lewym boku i w tej pozycji poruszają się. Ich prawe oko jest przemieszczone na lewą stronę głowy. Kąt pomiędzy kierunkami oczu flądry wynosi około 70°C. Lewa płetwa piersiowa jest znacznie przesunięta ku stronie brzusznej. Ubarwienie ciała jest asymetryczne; prawa strona, która jest skierowana ku górze, jest ciemnopigmentowana, a lewa strona, skierowana w dół, jest jasna. Długość ciała flądry wynosi przeciętnie 32 cm ? 35 cm, ale są też osobniki, które mają ponad 70 cm długości. Szerokość stanowi około połowę długości ciała flądry. Flądry bardzo lubią miękkie, muliste dno, w okolicach skał i portów.

Troć jest to ryba bałtycka, której ciało ma długość od 50 cm do 80 cm, a nawet do 110 cm. Ciężar troci wynosi od 10 kg do 15 kg. Trocie jesienią płyną do rzek i przygotowują się do tarła. Szukają wód, które są zimne, czyste oraz dobrze natlenione. Tarło troci rozpoczyna się we wrześniu i trwa do grudnia. Wczesną wiosną młode osobniki płyną do morza, gdzie intensywnie żerują. Po pierwszym roku pobytu w morzu trocie mogą mieć długość ciała od 30 cm do 40 cm, a po drugim roku wielkość ich ciała wynosi od 40 cm do 60 cm. Troć ma szarawy grzbiet, albo brązowawy; boki ciała ma jaśniejsze, a brzuch srebrzysty. Głowa, boki oraz grzbiet są pokryte czarnymi plamkami, które w okresie tarła mają żółtą obwódkę. Troć ma też płetwę tłuszczową, która jest czerwono obrzeżona. Na początku życia troć pobiera małe okazy, a kiedy osiągnie większe rozmiary, zaczyna zjadać większe ryby i mniejsze organizmy. Następnie po spłynięciu do morza, troć zjada: skorupiaki planktonowe, śledzie, dobijaki. Młode trocie w morzu zjadają też tobiasze, cierniki, czasem dorsze.

Łosoś ma długość ciała od 60 cm do 100 cm, a nawet może osiągnąć 150 cm. Ciężar ciała łososia wynosi od 5 kg do 15 kg, a maksymalnie nawet do 35 kg. Łososie żerują w morzu, a odżywiają się rybami i skorupiakami. W czasie rozrodu wpływają do rzek. Łososie nie żerują w rzekach. Tarło łososi odbywa się w sezonie jesienno-zimowym, w czystych, a także dobrze natlenionych wodach. Wylęg larw następuje wiosną. Młode łososie spędzają od 2 do 3 lat w rzekach, a później wpływają stopniowo do morza. Łosoś ma łuski drobne i mocno osadzone. Linia boczna jest dobrze widoczna. Na linii grzbietu znajduje się mała, czerwono-szara płetwa tłuszczowa, która jest charakterystyczna dla łososiowatych. Łosoś jest to ryba drapieżna. Początkowo żywi się skorupiakami planktonowymi oraz larwami owadów, a później mniejszymi rybami i skorupiakami.

Turbot (Skarp) jest łowiony w polskiej części Bałtyku. Ciało tej ryby jest wygrzbiecone, w zarysie tułowia prawie koliste. Ubarwienie ciała jest zależne od podłoża, spodnia strona nie zawiera pigmentu. Strona zabarwiona jest pokryta nieregularnie rozmieszczonymi, ostro zakończonymi wzgórkami kostnymi. Turbot osiąga różne rozmiary, zależnie od warunków środowiskowych. W Bałtyku znajdują się okazy, które dorastają nawet do około 50 cm długości. Metrowy turbot osiąga wielkość nawet do 20 kg masy ciała. Populacja bałtycka jest dojrzała już w trzecim roku życia. U turbota tarło występuje latem. Dorosła samica składa nawet kilka milionów jaj. Turboty zjadają głównie małe ryby. Są poławiane bardzo często do celów gospodarczych.